Vroege lentemorgen in de Bossche Broek

schilderij 2012
acryl op linnendoek, 3 D
ca 1.30 x 1.30 m
vraagprijs €1.100

persisch rose, goudoker, gebrande sienna, kobaltblauw

sjaals, elektriciteitsdraad en karton, unicum
55 x 30 x 45 cm

Het heet niet voor niets scheppingskracht. Beeldhouwen wordt me in de winter te zwaar en het overzicht houden bij een groot doek gaat me ook niet meer goed af. Al mijn kracht zit tijdens de winter en het vroege voorjaar in het mezelf in stand houden. Naarmate de dagen korter worden en het licht valer, wordt mijn behoefte aan kleur en vorm wel groter.

Wat zou er heerlijker kunnen zijn dan bij de kringloopwinkel een hele bos vrolijk gekleurde sjaaltjes te halen, de kartonnen binnenkoker van cadeaupapierrol te pakken en met mijn handen in de Paverpol (textielverharder) aan het draperen en vormgeven te slaan.

Een mooie bezigheid voor in de winter.

Het werd een wedstrijd(je) met de zwaartekracht: de ruggengraat van mijn fiere vrouw, de kartonnen koker, bleek niet sterk genoeg. Zelfs de ondersteuning met het elektriciteitsdraad hield haar niet overeind. De last was te zwaar, langzaam maar zeker helde zij naar voren en eindigde als een gevallen vrouw.

Winkel De Kwast is voor mij een soort snoepwinkel, allerlei materialen en gereedschappen om kunstzinnig en creatief bezig te zijn.
Te veel om op te noemen
Het is ook de enige winkel waar ik tot een gat in mijn hand neig en mezelf alleen maar er tegen kan beschermen door er niet naar toe te gaan.

Dus toen ik daar was en tegen een doosje met prachtige Neocolor II waskrijtjes aan liep, moest ik die natuurlijk uitproberen. En dan ook maar meteen beginnen met zoveel mogelijk kleuren. Dat is ongeveer een garantie om me te verliezen in de kleur en moeilijk tot vorm te komen.
Gelukkig werd ik geholpen door heel enthousiaste facebook vrienden, die mij hielpen met een naam verzinnen (en daarvoor een kunstkaart cadeau kregen). Voor mij is het daarna simpel: ik weet weer waar ik met het schilderij heen wil en kan het afronden.
Ik moest nl weer denken aan het boek De geheime tuin:

…  ontdekt ze een ommuurde tuin. Wat voor een tuin zou dat zijn? Waar zou de deur zijn en is het waar dat de sleutel begraven is? Mary wordt steeds nieuwsgieriger en op een goede dag wijst een klein eigenwijs roodborstje haar de toegang tot de geheimzinnige tuin” …

Met dit werk startte ik in juni 2011, na een midweek in Bruniquel bij goede vrienden vertoefd te hebben.
Het was er koud en regenachtig en tot schilderen kwam ik niet echt.

De vrienden wilden aan het eind van die week hun cafe openen en zo reed ik mee op zoek naar biologische producten, langs de biologische (wijn)boeren in de streek.
En dan zie je nog eens wat en helemaal als dan ineens de lucht opklaarde en de zon volop de zonnebloem – en korenvelden bescheen.

Adembenemend!

Thuis, weer terug in het altijd groene en keurig aangeharkte Nederland, moest ik het kwijt en schilderde moeiteloos de eerste versies. Maar na fase 4 kon ik in mijn ziel niet meer de sfeer van de Midi-Pyrenees ophalen en moest ik het werk laten rusten.

Spannend om na mijn winterstop het werk verder te brengen zonder het te veel te vernederlandsen.
Ik vind zelf dat dat goed gelukt is…

Klik hier voor een groot formaat

Kijk voor dezelfde stemming ook naar  Zuiderplas en Ruimte

Midi-Pyrenees

Schilderij 2012
acryl op doek
ca 150 x 100 cm
Vraagprijs € 1.100

Dan komt het verstand erbij. Hoe creëer ik vorm, diepte en balans? Hoe breng ik mijn werk tot leven? Dit is een subtiel proces. En soms loop ik vast; dan moet ik gewoon accepteren dat ik niet verder kan.

Mijn kleurgebruik hangt af van de omgeving. Spanje bijvoorbeeld. De kleuren daar brengen mij tot leven en het lukt mij niet ergens anders met die intense kleuren te werken…

Mijn schilderijen kan ik pas loslaten als ik ‘mijn indrukken’ erin heb weergegeven.

In 2009 ging een al langer bestaande wens van mij in vervulling: ik volgde een cursus speksteen bewerken in Zwitserland bij Bert Venema. En ging zeer tevreden met mijn eerste* beeld naar huis.

* Tijdens mijn pubertijd is het bij mij thuis een aantal jaren de gewoonte geweest in de adventstijd met zijn allen ieder jaar weer opnieuw de kerststalfiguren te boetseren onder de bezielende leiding van mijn moeder, beeldend kunstenaar Miep Stachiw-Ermers.

Wat ik niet wist, was dat met speksteen werken verslavend is en zo veranderde mijn werkleven van overbruggingsmanager in zorg en welzijn in het leven als beeldend kunstenaar.
Eerst werkte ik thuis in de keuken of op het balkon aan mijn beelden. Later ging ik beeldhouwen in de werkplaats van Creapoelka.

Bij het regelmatig bezig zijn in steen kwam bij mij steeds meer de behoefte aan kleur op, aan meer werken met kleur. Daar gaf ik in 2010 gehoor aan door XL te gaan schilderen in het atelier van Kees van Uden en in de zomer een cursus in Spanje bij Eveline van Bogerijen te gaan volgen.
Niet alleen had ik meer behoefte aan kleur, ik wilde ook ervaring op doen met brons. Zo volgde ik in 2010 een cursus boetseren bij Corinna de Jong.

Begin 2011 vond ik de ruimte voor een eigen atelier, eerst in een oude De Gruyter fabriek in Den Bosch en later in de binnenstad van Den Bosch, op het voormalig GZG-terrein.
Omdat ik meer van het bronsgieten zelf wilde meemaken volgde ik een workshop bij John Bors en ik wilde in grotere stenen en harder materiaal beeldhouwen en kon dat doen in Vinkel onder de inspirerende begeleiding van Kavanze Simon Machire.

Nu, voor 2012 heb ik besloten vooral te schilderen, nog een bronzen en houten beeld af te ronden, het beeldhouwen daarna neer te leggen en tussendoor voor de pret en het onderzoek bezig te zijn met stoffen en paverpol

En vóór 2009? Wat was ik toen en wat deed ik met kleur en vorm?
Wordt vervolgd

Tot eind jaren 80 van de vorige eeuw was ik Nederlandse, geboren in Hollandia/Biak, Nieuw Guinea – voormalig Nederlands grondgebied, nu behorend bij Indonesië – met een exotisch tintje: een Oekraïens/Poolse vader.
In de 90-er jaren van de vorige eeuw werd ik een allochtoon. Met een vader in het buitenland geboren en zelf ook in het “buitenland” geboren.
Later werden ook mijn kinderen allochtoon, in Nederland geboren, met een Nederlandse vader. Ik, hun moeder, ben nl in het “buitenland” geboren.
In de jaren 10 van deze eeuw ben ik ineens een buitenlandse mevrouw geworden die verrassend goed Nederlands spreekt.

Een uitdaging dus om steeds weer opnieuw op zoek te gaan naar wie ik eigenlijk ben.
* Als ik Mihaly Csikszentmihalyi goed begrijp wordt onze identiteit voor een groot deel bepaald door de reacties van onze omgeving.
* Een fotoserie in het Tropenmuseum Amsterdam liet zien hoe Nederlanders met voorouders uit Suriname terug gingen naar hun roots. DNA onderzoek had enkelen van hen gekoppeld aan bevolkingsgroepen in Afrika. De cultuurschok was wederzijds heftig. En hun “verwanten” vonden niet dat deze Nederlanders daar thuis hoorden.
*Wat ik vaker hoor van mensen met ouders met verschillende nationaliteiten, of die geëmigreerd zijn, maar ook van voormalige expats , is dat ze nergens meer thuis horen. “Thuis” spreken ze taal niet meer goed (genoeg) en zijn ze te anders, hier zijn ze vreemdeling.

Ik heb kortom meteen een achterstand als “allochtoon/buitenlander/vreemdeling” en ik ben een buitenstaander. Als ik niet op pas….

Een paar punten ter overweging:
*  Van E. Neumann,  Ethiek voor de toekomst, leerde ik dat samenlevingen in het nauw graag zondebokken kiezen, zoals een individu ook weleens schuld buiten zichzelf wil leggen ….
En ik las hoe je aan jezelf kunt werken in het steeds weer zelf de verantwoordelijkheid voor het omgaan met je omstandigheden op je te nemen.
* Bij Doortje Kal, Openbare les “Kwartiermaken, werken aan ruimte voor anders zijn”, lees ik over het kwartier maken voor mensen met een psychiatrische en of verstandelijke handicap. Ook het allochtonen vraagstuk wordt benoemd.
Voor mij een appèl om weer meer aandacht te besteden aan hoe ik de mensen om me heen en die ik buiten ontmoet bejegen en hoe ik over ze denk. Inclusief? Exclusief?
* En door Mihaly Csikszentmihalyi heb ik weer meer handgrepen om in ieder moment van de dag mijn eigen zijn te beleven.

Zodat ik, wellicht,
* beter kan samenwerken en samenleven
* minder behoefte heb aan concurrentie of debat

en niet alleen gelukkig wil zijn maar een ander, de ander, ook ruimte kan gunnen….

acryl op behangpapier
ca 53 x 36 cm
vermiljoen rood, citroengeel en ceruleumblauw

De schildering (fase 1) hing al vanaf oktober vorig jaar op mij te wachten op mijn Wallboard en maakte toen de indruk op mij van een haven aan de Costa Blanca, waar ik net een paar weken vertoefd had. Nu ik na mijn winterstop in ieder geval een paar grote werken wilde gaan afronden en mijn vingers eerst maar eens weer los wilde schilderen begon ik aan dit werk.

Heftig geel en rood wel, zeker nu het nog geen zomer is ….

Eerst voorzichtig wat meer gewicht en diepte aanbrengen met het ceruleumblauw, met een breder schildersmes.

Een dag later krijg ik flink de smaak te pakken en “metsel” er lekker op los met een kleiner schildersmes. De kleuren vermengen nu ook met elkaar op het papier.

Tijd om afstand te nemen: wat zie ik en wat beleef ik?

Drie kruizen? Drie figuren eronder.
Ik aarzel, ik vind het wel heel erg voor de hand liggend: Goede Vrijdag nadert.
Ook wel een beetje erg religieus …

Ik zet toch door en blijf schilderen in deze stemming en werk de figuren meer uit en zet de kruizen aan.
De rechter figuur blijft nog wat zweven, dus verleng ik die nog wat naar beneden en verzwaar de kleuren iets.

Ja dat was wat het schilderij nog nodig had!

Afscheid

Schilderij 2012
acryl op behangpapier
ca 53 x 36 cm
Vraagprijs € 350