In de jaren van mijn eigen puberteit zat ik me regelmatig zo “dood” te vervelen dat ik er zelf last van kreeg en dan uit mezelf iets (nuttigs) ging doen – Zie je het voor je: een lang lijzig lichaam met een chagrijnig slaperig hoofd met lange steile haren erboven dat al mopperend en zich voortslepend iets gaat doen. En dan langzaam verandert in een actief en vrolijk mens. Tot de volgende aanval -
Na de middelbare school, ik wist niet wat ik wilde worden, was ik directiesecretaresse in een periode tussen twee bazen in. Ik zat na de postafhandeling en een beetje typewerk en het hele archief opgeschoond te hebbende de rest van de dag te breien. Al mopperend: ” Niks doen doe ik liever thuis”.
Daarna liet ik mijn kinderen in hun lagere schoolleeftijd, nadat ik van alles had aangeboden en verzonnen, zichzelf net zo lang vervelen en door hun nulpunt gaan, tot ze zelf op, nog betere, ideeën kwamen. En op eigen kracht overgingen tot actie. Op hun, zeldzaam voorkomende, vervelende dagen. 
Burn-out: ziek worden van te veel te doen hebben.
De adviezen zijn bekend: neem tijdelijk een stapje terug; haal professionele hulp; kijk naar de oorzaken; zorg voor een echt nieuw begin.
Ik zou uit persoonlijke ervaring nog een paar adviezen willen toevoegen: ga iedere dag naar buiten, een half tot heel uur wandelen; doe yoga of ga zingen (ademhaling). EN ga kunst kijken, nog beter ga zelf kunst beoefenen. Met de hoofdregel: doe wat je doet rustig en met aandacht.
Bore-out: bijna ziek worden van verveling.
Minder bekend en erkend. Kan lusteloosheid, slapeloosheid, tegen je werk opzien, irritaties, laag zelfbeeld, veranderde eetlust, klachten als hoofdpijn, spierpijn , gewrichtspijn en steken in de hartstreek veroorzaken. Dat klinkt helemaal niet goed. En zie de oorzaak maar eens aan te pakken als het om je werk gaat.
Toch denk ik dat echt niets doen en ook helemaal niets weten te doen af en toe regelmatig voor niet al te lange tijd goed voor een mens is.
Om krachten op te kunnen doen voor nieuwe impulsen: zoals Sterke Wanja uit het boek van Otfried Preussler zeven jaar op de kachel moest blijven liggen en zonnebloempitten moest eten tot hij sterk genoeg was om het dak van het huis omhoog te tillen, zodat hij daarna tsaar van Rusland kon worden.
Om zoals in De creatiespiraal van Marinus Knoope beschreven wordt, te kunnen ervaren dat verveling een verdrongen behoefte aan stilte en inkeer is.
Of geef jezelf opdrachten met een duidelijk doel, waar je je geestelijke energie op kan richten, waarbij de feedback snel en duidelijk is en waarvan de uitdaging aansluit bij je huidige vaardigheden.
Om zo tot de Flow van Mihaly Csikszentmihalyi te komen en als mens te groeien.
