Vrijheid

Na een lange wandeling door het Bossche Broek, in de lente ontstond dit schilderij:

indigo-ultramarijn blauw-gebrande sienna-goudoker-citoengeel

Ik heb het schilderij een paar dagen laten hangen omdat ik de kleuren erg prettig vond.
En omdat ik niet wist hoe ik verder kon.
Dus startte ik met een 3e schilderij (in progress) en bracht het schilderij dat ook op die dag ontstaan was (in progress) weer een paar stappen verder.

Ik wist dat als ik aan het schilderij verder zou gaan, ik de oorsprong zou veranderen, maar ik moest
en ging verder.

Ik zag mijn mensen beter te voorschijn komen in een totaal veranderd landschap. De stemming die bij mij op kwam, was zoals die bij de berichten over de brandhaarden in Noord-Afrika en mijn onmachtsgevoel bij de verhalen over de vluchtelingen.

Het woord dat bij me opkwam, was “paradijs”.
Omdat mijn paradijs een ander is dan het jouwe.
Sterker nog: mijn paradijs kan jouw hel zijn.

Tenslotte werd het “vrijheid”
omdat de vrijheid wel eens heel dichtbij kan zijn en toch onbereikbaar;
omdat vrijheid krijgen, opgeven van alles wat je kende, kan zijn;
omdat vrijheid niet altijd het paradijs blijkt te zijn.

En ik?
ik zie nog steeds
als ik door het Bossche Broek fiets
het oorspronkelijke schilderij
in de werkelijkheid
als er mensen in de verte
op de wandelpaden
door de weilanden lopen.